فرار كننده به سوى حضرتش شتابانتر است به سوى لقاء وى . چنان كه در حديث قدسى آمده است : « من اتاني يمشي آتيته هرولة » يعنى آن كس كه به آرامى به سويم مىآيد ، من با شتاب به سويش مىآيم . « 1 » وه ! ببين چگونه ذات اقدس كبريايى خود را مشتاق لقاى بنده‌اى كه به سويش به آرامى آيد توصيف مىكند و مىفرمايد : با هروله و شتاب به استقبالش مىآيم ، و روشن است كه شتاب فرار كننده از هروله بيشتر است ، و در اين صورت شتاب استقبال حقتعالى از شتاب هروله به مراتب بيشتر است . اين عطايا و مواهب ربّانى به امّت اسلامى ، جملگى از صدقات وجود رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است ، كه ابواب بركات غيبى را بر ما گشودند و راه فرار و انقطاع به سوى « اللّه » اسم جامع الهى را براى ما مفتوح فرمودند و به لطف عميم و به مقتضاى « رحمة للعالمين » بودن ، فرار و انقطاع إلى اللّه را ايجاب كردند ، و از ترك انقطاع و فرار انذار فرمودند : « ففرّوا إلى اللّه انّي لكم منه نذير مبين » يعنى خداوند قهّار ، كيفر ترك فرار و انقطاع را در كفّ متمرّد مىگذارد ، و در ورطهء هولناك تربّص و نگرانى ، گرفتارشان مىكند و به اعظم فتنه‌ها كه فتنه نساء و مال و فرزند و جاه است ، مبتلايشان مىكند و راه برگشت و رجوع إلى اللّه تعالى احيانا به رويشان بسته مىشود . البته معلوم است كه اين امور كه به اعظم الفتن توصيف شده ، دامنگير منقطع الى اللّه نيز هست ، اما او با انقطاع إلى اللّه تعالى ، همه را در طريق كمال

--> ( 1 ) نهايه ابن الاثير ، ج 5 ، ص 261 .